Bruidskleed

Geweven heb ik mijn eigen bruidskleed in tijd en geduld. Na een eindeloze werkzame periode kom ik spoedig thuis.

Minuut na minuut heb ik aaneengesponnen. Uur na uur dag na dag jaar na jaar leven na leven.

De tijd heeft langdurig draden van trouw aaneengeweven tot een transparant kleed om te mogen verschijnen volledig naakt voor het altaar van Uw aangezicht.

Niets meer te verbergen. Iedere draad is gesponnen innerlijk werkend door levens en uren eenzaamheid heen.

Eens nog weeklagend gezien het vele bloeden van mijn verwonde vingers heb ik uiteindelijk overgave geleerd aan Uw kosmische wetten om nu te voltooien dit kleed.

Minuut na minuut heb ik aaneengesponnen. Uur na uur dag na dag jaar na jaar leven na leven.

De laatste schreden naar U zal ik begaan. Mijzelf genoeg geworden bied ik U mij aan.

Uit: Een lange weg in liefde – Poëzie Marieke de Vrij – ISBN 90-77326-08-1 – www.devrijemare.org

 

'wie zichzelf niet leeft'

Wie zichzelf niet leeft, blijft leeg achter. Wie zichzelf nooit bezocht heeft, raakt steeds in het terrein van de ander verstrikt.

Uit: Vrede en Burgerschap – Marieke de Vrij – ISBN 90-77326-07-3 www.devrijemare.org

< Terug naar artikelen

>Bruidskleed en 'wie zichzelf niet leeft'